داشبورد عملیات فروش

مسئله تجاری

گزارش‌گیری وجود داشت و نتیجه‌ها را گزارش می‌کرد: درآمد، تعداد سفارش، جمع بر اساس دوره. هیچ‌کدام نمی‌گویند چرا یک عدد پایین است، و جواب تقریباً همیشه جایی وسط یک فرایند است — سفارش‌هایی که منتظر یک تصمیم‌اند، پیگیری‌هایی که مالک ندارند، مرحله‌ای که سه روز طول می‌کشد در حالی که باید یک روز باشد. این‌ها در گزارش‌گیری نتیجه‌محور نامرئی‌اند.

آنچه تحویل دادم

• یک نمای مدیریتی که عملکرد فروش، فعالیت تیم و وضعیت عملیاتی را در یک جا پوشش می‌دهد.
• گزارش‌گیری گلوگاه که نشان می‌دهد کار کجا انباشته می‌شود، نه فقط اینکه چه چیزی از انتها بیرون آمد.
• فعالیت تیم ارائه‌شده در کنار نتیجه‌ها، تا یک نتیجه به آنچه واقعاً انجام شده وصل شود.
• قاب‌بندی آماده‌ی تصمیم: نما با آنچه به توجه نیاز دارد شروع می‌شود و اعداد پشتیبان را زیرش نگه می‌دارد.
• داده کشیده‌شده از سیستم‌هایی که از قبل استفاده می‌شوند، بدون اینکه کسی مجبور باشد یک سابقه‌ی جدا برای گزارش‌گیری نگه دارد.

رویکرد فنی

• واحد داشبورد گلوگاه است نه متریک. یک متریک به تو می‌گوید چیزی اشتباه است؛ یک گلوگاه به تو می‌گوید کجا.
• مستقیم از سیستم‌های عملیاتی می‌خواند، چون هر گزارش‌گیری‌ای که ورود داده‌ی جدا لازم داشته باشد ظرف چند هفته کهنه می‌شود.
• فعالیت تیم و نتیجه‌ها با هم نشان داده می‌شوند، چون هرکدام به‌تنهایی نتیجه‌گیری اشتباه را دعوت می‌کند.
• چیدمان آنچه به توجه نیاز دارد را اول می‌گذارد. داشبوردی که نیاز به تفسیر دارد توسط هر کسی که بازش می‌کند متفاوت تفسیر می‌شود.

نتیجه و شواهد

مدیریت می‌بیند کار کجا انباشته می‌شود نه فقط اینکه جمع‌ها چه بودند، و همین اطلاعاتی است که از یک مداخله‌ی واقعی پشتیبانی می‌کند.

اهمیت برای کارفرما

گزارش‌گیری نتیجه‌محور به تو می‌گوید ماه گذشته بدتر بود. گزارش‌گیری گلوگاه‌محور به تو می‌گوید این ماه چه چیزی را عوض کنی، و همین تفاوت کل ارزش این تمرین است.